Copiceibe

Sim amiguinh@s!

Aterrarom em Vista Alegre para levar à nossa resesa cultura a um ordem de cousas superior.

ELES que mui bem podiam ter continuado sediados em Corunha, a cidade de cristal... Cá! Preferirom o abeiro da universidade, da igreja apostólica... A bohemia. O provervial caracter, aberto e afável, dos santiagueses e das santiaguesas. A donuts...

ELES , os chicos da SGAE, estarám de cocktail o joves, no parador nacional, para ir tomando contacto coa cidade que tém o significado orgulho de acolhe-los. Sim, sim. ESTE JOVES, amiguinh@s.

Mas, é-che ai que, ignorantes, desconfiad@s, ainda hai quem teima em negar-lhe a justa supremacia a estes seres divinos que, a quê nega-lo!, detentam umha
inteligência infinitas vezes melhor que a nossa toda junta.

(...)

detrirus máximus

joves 17 de janeiro de 2008

Inquietante reflexión dun socio da SGAE arrepentido da súa pertenza a esta organización paralegal durante máis dunha década como autor de variados despropósitos artísticos e culturais. A súa declaración vén de ser publicada en algún medio galego de pouca difusión e rescatada para o portal de comunicación de masas de Arredemo. De acordo coas instruións do autor, mantemos o seu anonimato.

Recoñezo que hai en min a mesma esquizofrenia que se lle supón a calquera creador. Iso de imitar a deus así á calada metendo os dedos no teclado ou no piano para crear pequenos universos á nosa medida non pode ser unha condición doada de aturar. En realidade, un traballa co que lle dan, co material que outros xa traballaron e que deixaron aí a disposición de quen o queira usar previa prescrición do copyright e esas cousas. Así que crear vén sendo unha loita perpetua entre o teu ego e a cultura da que formas parte. “Copia e mellora” dicía Buster Keaton cando explicaba o segredo de crear gags.